Obraz 17.

Pada deszcz. (obraz zwyczajnych polnych kamieni omywanych przez wodę)

Kamienie powoli przesuwają się tworząc magiczny krąg. Przez chwilę soją w skupieniu. Spływają z nich wszystkie barwy. Nagle jeden z nich chrząka. Wszystkie karcą go wzrokiem. Przestępują z nogi na nogę.

Obraz 16

Dyskobol:

-          Ja już mam dosyć tych zmian. Znowu chce być sobą, ciągłe dopasowywanie się do kompozycji – straszna robota.

Myśliciel:

-          Nie gadaj tylko się przesuń, bo znowu przyjdzie i zacznie od nowa malować. To już czwarty kolor. Więcej nie wytrzymam.

Psyche:

-          Najgorsze to jest to skrobanie (zdrapuje z siei farbę, próbuje się umyć)

Talia:

- Hej, przestań … to łaskocze

 Wenus:

- nie marudź, nie chce zejść

Wenus pomaga Talii się umyć w strumyku, polewa jej plecy wodą

Talia:

- EJ !! zimna !

Wenus :

- och ! przestań się wiercić !

Dyskobol:

-          A to wszystko przez to, że źle w kręgu się ustawiliśmy

Myśliciel:

- Dobrze

Dyskobol:

-          Jak dobrze? Gdyby tak było to przysłali by nam rzeźbiarza a nie malarza

Psyche:

-          Dobrze -  wszystko zgodnie z instrukcja, tylko teraz zamiast rzeźbić malują, taka moda

Myśliciel:

- Znowu ta moda i moda. Trzeba będzie czekać na deszcz. Pamiętajcie jak tylko zacznie padać znowu układamy magiczny krąg.

Talia:

- I co teraz przyjdzie?

Dyskobol:

- A, kto to wie.

Obraz 15

Kamienie we wszystkich możliwych kolorach trochę jak abstrakcyjny obraz Kandyńskiego siedzą  na łące. W trakcie prowadzonej rozmowy  jednocześnie zmieniają swoje ułożenie, tworząc następny abstrakcyjny układ.

Obraz 13

Robi się żółto od dźwięków fortepianu

Psyche:

• To on. Podobno ilekroć nadchodzi zmieniają się kolory w otoczeniu i słychać dźwięki różnorodnej muzyki.

Dyskobol słysząc to robi zniecierpliwioną minę, nagłe patrzy na dziewczynę i zamiera ze zdumienia

Dyskobol :

• To fascynujące jesteś cały żółty

Kamienny ludek 1:

• A Ty czerwony

Kamienny ludek 2

• Niebieski

Kamienny ludek 4:

• Zielony

Kamienny ludek 5:

• Pomarańczowy

Wszystkie tańczą.

Kamienny ludek 2:

• Stać się wcieleniem transcendencji. Być nieosiągalną dla nikogo.

Pobrzmiewa odgłos fletu.

Psyche:

- Żółć – która niesie radość ludziom

Wenus:

• Uwaga do akcji wkracza burżuazyjna zieleń. Dostojna, pełna powagi i rozsądku. Dająca poczucie pewności i uspokojenie zmysłów.

Słychać fanfary.

Dyskobol:

- Przywołuję namiętną czerwień, która obudzi każdego... nikt nie będzie już spokojny od tej pory niech wszystko pulsuje jak krew w żyłach...

Powoli pojawia się głos skrzypiec wraz z kolorem białym.

Talia:

- Aż do całkowitego zaniku barwy…

Obraz 12

Psyche:

• Cisza, ktoś idzie

Talia:

• Może to on

Dyskobol :

• Nie to nie on

Talia:

-On

Wenus:

-Nawet jeżeli to on to i tak nas przeoczy, potraktuje jako zwykłe polne kamienie

Obraz 11

Skrzaty nudzą się. Wenus przegląda się w strumyku, Dyskobol i Talia rzucają do siebie (coś podobnego do frisbee), myśliciel siedzi zamyślony Psyche huśta się na gałęzi drzewa. Zaczyna się rozglądać.

Psyche :

• Powiedział, że przyjdzie

Wenus :

• A jeżeli to nie prawda. Jeżeli powiedzieli tak żebyśmy nie przestawali czekać

Dyskobol :

• Jeżeli teraz wybrał inne kamienie. Piękniejsze, ciekawsze, oryginalniejsze, szlachetniejsze. Jeżeli dla niego nie jesteśmy nic warci.

Myśliciel :

• To nie możliwe przecież istnieje coś takiego jak tradycja, wieloletnie doświadczenie w reprezentowaniu różnych prądów w sztuce. A wiara w metafizyczne znaczenie, czasu i przestrzeni, która teraz uobecnia się w nowoczesnym pojmowaniu formy i koloru

Psyche :

• A ten znowu filozofuje

Dyskobol :

• Tak jakby od tej filozofii świat się zmieniał. A tu nic kamienna stagnacja

Myśliciel :

• Ja przepraszam a Blue Stones, Błękitny krąg w Stonehenge, Głazy dolerytowi, Głazy dolerytowe są nadal przyczyną wielu domysłów. Od dawna sądzono, że pochodzą z gór Prescelly w południowej Walii, o czym świadczy ich skład skalny, Nieborowskie baby z XII wieku, Podobno przyłożyły swoją rękę do tego istoty z kosmosu, wykorzystując Stonehenge jako lądowisko dla swych kosmicznych pojazdów… Zasada wewnętrznej konieczności, harmonia formy i barwy prowadząca do doskonałości, świętości , używanie ewangelicznych talentów będących oddziaływaniem martwej natury na oko i ucho

Kiedy opowiada inne kamienie słuchają w osłupieniu, każdy odchodzi do świata własnej wyobraźni (tak jakby opowiadał bajkę). Wyobrażają sobie siebie jako kosmitów, widzą siebie w statku kosmicznym jako zielonych ufoludków. Wyobrażony obraz się rozmywa, widzimy zasłuchane twarze z otwartymi z wrażenia ustami, szeroko otwarte oczy wpatrzone w Myśliciela.

Obraz 10

Kamienne ludki wygrzewają się na słońcu.

dyskobol:

- Nie pamiętam

Myśliciel :

- Mmmm

Dyskobol :

- Nie pamiętam, jaki chcę być

Talia :

- Nie wypada nie pamiętać

Myśliciel:

- Niby tak, ale ja też zapomniałem

Talia :

- Takie zapomnienie jest bardzo niegrzeczne

Dyskobol :

- Mały, niby tak, ale jeszcze doświadczysz, ze życie kamieni jest wieczne

Talia :

- Wieczne?

Myśliciel :

- Tak wieczne- Piszą na Tobie „Wieczny odpoczynek” „Wieczny pokój jego cieniem”

Wenus :

-Nie strasz małego

Psyche :

- Nie pamiętać wiecznie – to jakby zapomnieć własną pamięć

Wenus :

- To zaszczyt

Talia :

Trwał w swej niepamięci

Myśliciel:

- Spokój jego kamiennej duszy

Dyskobol :

- Boli głowa

Psyche / Wenus :

- Milcz. Nie w tej chwili, kiedy pamięć się utrwala.

Wszystkie kamienie milczą. Po chwili.

Skrzaty milczą, po chwili zasypiają